Jaar 5, week 50

Ik begon buiten met mijn wekelijkse blogbericht maar ik vond het te warm en de muggen te irritant dus ik zit nu in onze koele kelder. Je hoort mij niet klagen hoor. Als ik klaar ben kan ik nog wel even naar buiten om mijn boek te lezen. Of ik blijf binnen om een potje te karten met Simone via de Nintendo Switch. Ik verlies altijd maar het is wel grappig, we hebben Mario Kart gespeeld via de Game Cube, de Nintendo Wii en dan nu de Switch. En met elke uitvoering worden de controllers kleiner!! Voor mij is dat niet zo handig want ik ben niet handig met controllers. Maar het blijft een leuk spel.

Ik ben ook wat later dan normaal maar dat kwam omdat we vanmiddag bezoek kregen van een Deense collega van Jack. Die kwam samen met zijn vrouw even kijken hoe het met ons ging. En het was veel te gezellig en het was ineens zes uur geweest. Toen moest ik nog koken maar nu zit ik rustig en lekker koel voor de computer. 

Het was verder een heel rustig weekend, maar daar waren Jack en ik wel aan toen. Elke dag op en neer naar het ziekenhuis voor bestraling is heftig. Gelukkig werkte de hele week het verkeer mee en ik heb een vergunning gekregen voor 2 maanden om te kunnen parkeren op een invalide parkeer plaats in de parkeer garage. Dat betekent dat ik meestal al op de begane grond kan parkeren. Scheelt veel zoekwerk naar een plekje. 

Maandag ochtend begon om 10:00 uur met een controle bezoek bij de orthopeed. De hechtingen zijn uit Jack zijn been gehaald, de drie! wonden zien er prima uit. En de controle foto zag er ook prima uit. Omdat Jack maandag om 13:00 uur pas voor de eerste keer bestraald zou worden hadden we wat tijd over. En we hebben toen aan vrienden die in de buurt van Walter Reed wonen gevraagd of we daar even konden hangen! Natuurlijk kon dat en we hebben heel relaxt op het deck gezeten. En koffie gedronken met Dutch Apple pie erbij! Vrienden zijn echt onbetaalbaar, Joyce en Dennis, dikke knuffel.

De bestraling ging maandag, dinsdag en woensdag goed maar woensdag avond werd Jack niet lekker, misselijk en overgeven. Donderdag ochtend voelde hij zich wel iets beter dus we zijn weer naar het ziekenhuis gereden. Maar omdat hij toch niet 100% was is alleen zijn been bestraald. Hij heeft een recept voor medicijnen tegen misselijkheid gehad en die hebben we op weg naar de auto meteen opgehaald. Jack had het op dat moment alleen maar heel koud en we zijn met de verwarming op 21°C en de stoelverwarming aan terug gereden naar huis. Daar is Jack meteen in bed gekropen, extra fleece deken op zijn dekbed en hij heeft daar tot minstens half 7 gelegen. Toen voelde hij zich iets beter en toen hij later op de avond een bakje cheeseballs wilde hebben wist ik dat het ergste wel weer voorbij was. En na een prima nacht voelde hij zich vrijdag ochtend helemaal prima. Alleen ging de bestraling niet door want het apparaat was kapot. Wel heeft Jack nog een gesprek gehad met een van de bestralings artsen in verband met de misselijkheid van de dag ervoor. We waren dus vroeg weer thuis voor de lunch. 

Buiten het op en naar rijden naar Walter Reed heeft Jack ook regelmatig wat gewerkt. Lekker buiten in het zonnetje, niets mis mee. Tot je niets meer ziet op het beeldscherm en dan toch maar naar de schaduw verhuist. 

En vanmorgen hebben we samen naar de hoek van de straat gelopen. Langzaam maar toch! 

Simone en ik zijn af en toe 's middags wat gaan  shoppen. Er zijn al heel wat winkels open maar je bent verplicht een gezichts masker te dragen. En bij de Target hangen die nu in het rek. Maar het zijn wel hele saaie. Die ik zelf gemaakt heb zijn veel leuker. 

Wel zijn ook nog gaan shoppen bij de Home Goods, eindelijk weer open, en daar heb ik een hele leuke bak gekocht voor het koel houden van drank. Ik was al langer op zoek naar een leuke koelhouder en ben nu heel goed geslaagd.

En we moesten even langs de Walmart want daar had ik een set Mason Jars besteld. Kon het niet laten, ik ben nu eenmaal dol op Mason Jars.

We hebben daar ook meteen 2 mooie planten gekocht, die kreeg ik van drie Nederlandse vriendinnen. Een opstekertje voor ons om ons te steunen. Super leuk, dank je wel lieve vriendinnen.

We kunnen planten natuurlijk niet mee nemen in de container maar we kunnen er nog een maand van genieten en daarna geef ik ze weg. 

Omdat ik twee weken geleden mijn eigen afscheid heb moeten missen had Jolanda nog een een etentje geregeld. Vrijdag avond hebben we met z'n zevenen heel lekker gegeten bij Uncle Julio's in Bethesda. We konden niet aan één tafel zitten maar we hadden dus twee tafels met 6’ tussenruimte. Maar het was toch super gezellig en we hebben af en toen van stoel gewisseld zodat je toch met iedereen kon praten. 

Ik ben dol op Mexicaans eten en ik heb echt de lekkerste guacamole ooit op!

Ik werd ook nog verrast met een mooi cadeau. Dat gaat straks een mooie plekje krijgen in ons nieuwe huis.

Tom hebben we niet gezien deze week maar we hebben wel contact. Onder andere om dat er een boete van $100, op de mat viel! Die mocht hij mooi zelf betalen. En dat doet hij dan ook zonder mopperen. In DC staan namelijk speed camera's, hier in Virginia niet. En ze zijn streng!!! 

Het weer hier is zalig, zonnig en af en toe een onweersbui. En ja, airconditioning is zalig!! 

Ik heb vandaag nog een laatste Stampin' Up! workshop gehad via Zoom. Maar we hebben al bedacht dat ik in Nederland nog steeds mee kan doen in augustus, twee uur 's middags is acht uur 's avonds in Nederland. Dan ben ik nog wel wakker. En ik ga wat dozen met knutsel spullen vast opsturen naar Nederland anders heb ik straks 4 maanden niets te knutselen. Moet ik niet aan denken. 

Ik heb vanmiddag een Kerstkaart gemaakt. 

Mijn doos met Kerstkaarten ga ik ook vast opsturen naar Nederland. Ik heb geen idee wanneer ons huis klaar is maar als het klaar is kunnen we de container pas voor laten rijden. Tot die tijd zit alles in opslag. Maar ik ga er voor zorgen dat ik mijn kaarten gewoon kan versturen. 

Het is allemaal wel heel ver vooruit denken. Super vermoeiend. 

En dat was het dan voor deze week. Jack gaat langzaam vooruit, maar herstel van een gebroken bovenbeen kan 6 tot 12 weken duren dus hij heeft nog een tijd te gaan. Maar elk stapje vooruit is er eentje. De nek wordt een langdurig verhaal want gaan ze hier niks meer aan doen. Daar mogen ze dus in NLD (in het UMC/CMH ) iets van gaan vinden. De eerste afspraak ik al gemaakt. Op 5 Aug gaat Jack weer door het scan apparaat, kort daarna gevolgd door een consult bij de noodzakelijke specialisten. Never a dull moment,......  

Tot volgende week,

Eveline.