Jaar 5, week 48

Ik zou zo graag willen dat ik iets positiefs kon melden vandaag maar helaas. Jack is één avond thuis geweest maar ligt inmiddels weer in het ziekenhuis.

Afgelopen dinsdag ben ik nog met Jack naar het dakterras gelopen en hebben we daar een tijdje van het lekkere weer zitten genieten.

Jack zijn been deed wel zeer maar hij kon er prima mee lopen. Trap lopen had hij ook al geoefend en hij was klaar om naar huis te gaan. Toen hij woensdag wakker werd deed zijn been vele malen meer zeer maar hij mocht toch 's middags naar huis. Donderdag ochtend was de pijn onhoudbaar en zijn we terug naar het ziekenhuis gereden. We moesten ons melden bij de ER. Jack werd meegenomen naar een behandel kamer en ik mocht in de wachtkamer blijven wachten. En toen werd het stil, heel stil. Niemand die even komt vertellen wat er gaat gebeuren of wat voor onderzoeken er gedaan gingen worden. Als ik iets wilde weten lieten ze Jack bellen naar mij. Wat een klote tent! En toen 's middags weer een COVID-19 test afgenomen moest worden heeft Jack een onwillekeurige beweging met zijn hoofd gemaakt tijdens het afnemen van die test waardoor er spier spasmes ontstonden die vreselijk zeer deden. Dit was om 3 uur 's middags. De hele tent in paniek, meer onderzoeken want Jack is natuurlijk ook nog aan het herstellen van de nek operatie van 6 mei. Om half 6 kreeg ik gezelschap van een collega van Jack en zijn vrouw, die hadden begrepen dat Jack op de ER lag en appten mij meteen of ze iets voor mij konden doen. Een half uur later had ik een Latte, en boterhammen, en nog meer lekkers. Ik leefde de hele dag al op twee koekjes want ik durfde niet weg van de ER. Dit was lekker! Echte vrienden, onbetaalbaar!

Om een uur of 7 was ik het zo zat om helemaal niets te horen dat ik eiste dat ik iemand van de verpleging wilde spreken. Die kwam, en mocht niets vertellen!!! Te belachelijk voor woorden. Uiteindelijk kwam om 21.15 uur (ik zat inmiddels 10 uur in die wachtkamer) een arts mij bij praten. Zij vond het ook heel erg dat er nog helemaal niemand naar mij toe was gekomen al die tijd. Maar hè hè, ik mocht eindelijk naar Jack toe. Die had nog steeds enorme pijn in zijn nek en er was al besloten om hem op te nemen om de pijn onder controle te krijgen. Om 22 uur werd hij naar de afdeling gereden en ik ben om 23 uur naar huis gereden. Ik was kapot! 

Vrijdag was het nog afzien voor Jack, de pijn wilde niet afnemen en hij heeft 's middags nog een MRI gehad en 's avonds accupunctuur. 

Zaterdag ochtend kwam een arts hem de uitslag van de MRI vertellen en nu is Jack nog verder van huis. Er schijnt een fractuurtje te zitten in zijn bovenste nekwervel. Hoe, wat, waarom? Daar hebben we nog niet voldoende antwoord op gekregen. Morgen is er een oncologische teambespreking en gaan ze een plan maken. De pijn in zijn been en nek is er nog steeds, een nul als hij stilzit, een 8 of 9 als hij beweegt. Jack is niet flauw dus het doet echt heel veel pijn. Ondanks de morphine die hij krijgt. Fijne pijnmanagement!! 

Jack heeft nu een nek brace en deze moet hij voor onbepaalde tijd dragen. Het geeft steun maar hij kan verder niet veel. Zelfs eten is niet makkelijk omdat Jack zijn mond niet ver genoeg open kan krijgen. 

Hier thuis ging het leven gewoon door en Bogey heeft afgelopen maandag innig afscheid genomen van het keukeneiland.

Onze tuin set is eind van de middag opgehaald, heel kaal op de patio maar je kunt wel zien dat de tegels mooi schoon zijn.

Het was al wel wat later voordat ik naar Jack reed en toen ik weer naar huis wilde gaan stond ik voor een gesloten slagboom!! Gelukkig was ik niet de enige, we stonden met drie auto's te wachten totdat er iemand van de bewaking de slagboom kwam openen! Gelukkig kwamen er twee jongens aanlopen die het voor elkaar kregen om de slagboom ver genoeg op te tillen dat wij weg konden rijden. Dank je wel!

Simone en ik zijn dinsdag naar de milieu straat gereden om wat spullen weg te brengen. Weer een ervaring rijker zou ik maar zeggen. Het was allemaal niet zo heel duidelijk waar wat gebracht moest worden maar we zijn een oude computer en heel veel glas armer. Vooral glas wegbrengen is heel therapeutisch. En scherven brengen natuurlijk geluk. 

Op de terugweg naar huis zijn we nog bij Barnes & Nobel naar binnen gegaan, die was weer open voor klanten, en ik heb 2  boeken gekocht van de giftcard die ik voor moederdag had gehad van Simone en Tom. Ik kan weer vooruit.

We hebben ook een rondje HomeSense gedaan, die was ook weer open. Natuurlijk had ik niets nodig maar het feit dat je weer een winkel in kan is zo'n fijn gevoel. En ik vond onderstaande stoelen echt super leuk maar ik mag niets meer kopen.

Woensdag en donderdag heb ik gehad. Bagger en balen voor Jack. 

Vrijdag ochtend heb ik het pad naar de voordeur schoon gespoten met de hogedruk reiniger. Ook heel therapeutisch en het knapt er zo van op. Gelukkig ligt het paadje ingemetseld en hoefde ik geen zand in te vegen na afloop. Dan was ik er waarschijnlijk ook niet aan begonnen. 

 

Gisteren zijn we vroeg naar Jack gegaan en lang gebleven. Hij had wat extra steun nodig en vanuit het ziekenhuis zijn we op verjaardags visite gegaan. Even de zinnen verzetten en lekker gegeten. Met een prima toetje! Tiramisu, lekker!

En met die heerlijke taart ben ik bijna aan het einde van mijn blogbericht van deze week. 

Vandaag was natuurlijk pas de laatste dag van de week. Vanmorgen koffie gedronken met een collega van Jack die een paar dozen serviesgoed kwam ophalen. Dit serviesgoed was voor algemeen gebruik van het JPO team en gaat nu bij een ander in de kast. Ik ben bij Jack geweest, Tom was er ook en vanavond het ik voor het eerst in drie weken weer een rondje gewandeld met Simone. Dat was even heel fijn. 

 Ik heb nog een laatste foto voor jullie, gemaakt door Simone en het is een close up van Bogey, Simone heeft deze foto ook op mijn telefoon gezet als achtergrond en ik moet elke keer lachen als ik de foto zie. 

Ik hoop toch echt dat ik volgende week beter nieuws heb. 

Eveline.