Jaar 5, week 47

Wat een week!
Maandag ochtend zaten Jack en ik bij de Oncologisch Orthopeed voor de uitslag van de MRI. Die was niet goed, er zat een grote tumor in Jack zijn linker femur en hij moest heel snel geopereerd worden. Jack is inmiddels geopereerd en de specialist was onder de indruk van zijn eigen werk toen er een Röntgen foto na de operatie was gemaakt.
Wat een week!

Het gaat inmiddels wat beter met Jack, hij heeft tot vanmiddag op de ICU gelegen omdat zijn bloeddruk te laag was. Maar nu ligt hij op een gewone afdeling en vandaag heeft hij ook al 2x flinke meters gemaakt, 1x 30 meter en 1x 40 meter. Met een looprekje. Maar aangezien hij vrijdag pas voor het eerst uit bed is gekomen en toen met moeite (vanwege de pijn) een paar stapjes kon zetten om in de stoel te gaan zitten is dit echt een geweldige vooruitgang. Wat een bikkel.

----------

Maandag moest Jack om 9:45ur in Walter Reed zijn voor een consult met de Fysiotherapeut. Om kwart over tien was hij nog niet uit de wachtkamer gehaald. Bij navraag bleek hij niet op de agenda te staan dus na nog een kwartier wachten is Jack vertrokken want hij had om 10:45 uur een afspraak bij de Oncologisch Orthopeed. Ik was ondertussen een poging aan het doen om een parkeerplaatsje te vinden en na 3x helemaal omhoog gereden te zijn en weer naar beneden in de twee parkeergarages heb ik de auto bij de Navy Exchange gezet. Wat een ellende. Wij gingen dus samen gefrustreerd richting de volgende specialist. Daar kregen we dus het nieuws dat Jack zo snel mogelijk geopereerd moest worden want zijn bovenbeen stond eigenlijk op breken. Jack mocht ook niet weg zonder krukken. Hij moest zijn linkerbeen zoveel mogelijk ontlasten.
Meteen na het bezoek aan de specialist heeft Jack nog bloed laten prikken en een Thorax foto laten maken. ECG lukte niet want het hele computersysteem in het ziekenhuis lag plat. Op weg naar huis zijn we nog bij de COVID-19 test tent langs gegaan want natuurlijk moest er een nieuwe test gedaan worden.
Eenmaal thuis is Jack lekker in het zonnetje gaan zitten met een Corona. Enjoy Life!

Dinsdag ochtend hebben we het rustig aan gedaan, ik ben vroeg wat boodschappen gaan doen en daarna hebben we koffie gedronken om vervolgens weer richting Walter Reed te rijden. ECG, fysiotherapeut, en anesthesie. Bezig blijven is geen kunst. Natuurlijk moesten we lang wachten bij de anesthesie maar dat kwam omdat de anesthesist Jack zijn dossier eerst moest lezen. En dan ben je wel even bezig. Uiteindelijk waren we weer thuis en is Jack maar weer op het deck gaan zitten met ja, je raadt het al, een lekkere Corona. Nu kon het nog.

Woensdag ochtend werden we om 7 uur verwacht op de pre-anesthesie afdeling. Daar zijn we prima ontvangen en was het wachten op het ritje richting OK. Dit keer mocht Jack niet zelf lopen maar werd hij in een rolstoel gezet en gereden. 

Ik heb een bakkie koffie gehaald en ben naar huis gereden. 

Ik was om 9 uur al weer thuis. En toen was het wachten op een telefoontje van de specialist. Ik heb mezelf nuttig bezig gehouden met het maken van een 3D camera die al lang op mijn TO DO lijstje stond. Doordat ik niet op zat te letten moest ik enkele onderdelen opnieuw uitsnijden maar uiteindelijk is het toch gelukt. Helemaal van papier gemaakt. Het bovenste gedeelte kan eraf dus je kunt het als cadeau doosje gebruiken.

Ik werd om iets na 12 uur gebeld door de specialist. Hij was klaar met de OK, Jack zijn bovenbeen brak toen ze de tumor aan het weg schrapen waren. Hij was daar op bedacht, en hij was ook bedacht op veel bloedverlies, zo'n 1.5 liter. Het bot hebben ze gerepareerd met biologisch cement en door het hele bot is een titanium pin gezet ter stabilisatie. Die gaat er nooit meer uit. Na de OK is Jack naar de ICU gebracht omdat zijn bloeddruk veel te laag was en daar heeft hij tot vandaag gelegen. 

Ik ben woensdag middag laat nog naar het ziekenhuis gereden, er mag weer bezoek bij de patiënten, maar toen was het nog niet best met Jack, veel pijn en hij kon geen goede houding vinden in bed. 

Donderdag ging het iets beter met Jack, maar nog wel veel pijn. Zijn bloeddruk was nog steeds te laag dus hij mocht nog niet weg van de ICU. De specialist was nog langgewenst en die had nog gezegd dat als de OK een week was uitgesteld het bot wellicht spontaan zou zijn gebroken!! Pffft! Ben blij dat het achter de rug is. 

Ik ben 's morgens eerst naar het winkeltje in McLean gereden om nog wat mee te helpen. Er was alleen niet heel veel meer te doen. We hebben nog wel wat kleine meubelstukken buiten de winkel gezet, je weet nooit of er iemand langs komt die er interesse in heeft. De dag ervoor hadden ze nog voor $200 verkocht en dat is toch maar mooi meegenomen. 

Ik ben vroeg naar Walter Reed gereden. Was ik ook op tijd weer thuis. Het zou ook slecht weer worden en dat werd het ook. We hebben 's avonds flink onweer gehad en heel veel regen. 

Vrijdag ochtend heb ik boodschappen gedaan en het huis gestofzuigd. Niet omdat ik mezelf bezig moest houden maar omdat het nodig was. En na de middag weer naar het ziekenhuis gereden. Jack kreeg toen ik er was bezoek van de fysiotherapeut. Jack heeft wat oefeningen voor in bed en daarna is Jack met behulp van 2 verpleegkundigen, de fysiotherapeut en een looprekje uit bed gekomen en heeft hij een paar passen gedaan richting stoel. Het deed zeer! Maar Jack is een bikkel en het is gelukt. Zitten en liggen doet geen zeer dus toen hij eenmaal in de stoel zat was het prima. Ik kon hem ook blij maken met het feit dat hij op kamer 323 lag. Voor niet intimi, 323, je zegt, drie twee drie en niet driehonderddrieëntwintig, is het squadron op Leeuwarden waar Jack heeft gevlogen van 1995 tot 2001. 

's Avonds was een herhaling van donderdag avond. Heel veel regen! De tuin hier heeft niets te klagen. Wij ook niet want de temperaturen overdag zijn boven de 30°C. De airco staat weer hard te loeien op de slaapkamers. Beneden heb ik de airco nooit aan, wel de ventilatoren, we hebben er drie in de keuken/eetkamer. En we hebben altijd de deur naar het deck open. 

Zaterdag ochtend kwamen vrienden het bed ophalen wat wij kwijt moesten en zij hebben gezellig even een bakkie koffie met mij gedronken. Zo langzaam aan raken wij de spullen kwijt die wij niet mee terug willen nemen naar Nederland. 

Simone is 's middags met mij mee gereden naar Walter Reed. Omdat zij geen Military ID meer heeft had ze een formulier ingevuld voor een bezoekers pas. Dat ging redelijk snel en we hebben bijna 2 uur bij Jack aan bed gezeten. Wij zijn daarna naar vrienden gereden en hebben daar heel ontspannen in de tuin gezeten en gegeten. Tom was ook daarheen gekomen. Super gezellige avond gehad. Was ik wel aan toen. Even niets aan mijn hoofd. 

Ging ook nog naar huis met een super leuk cadeautje wat ik van een lieve vriendin in Nederland heb gehad. Zo lief, echt een verwen pakketje. 

We waren laat thuis. En meteen maar naar bed gegaan.

Vandaag was ik bijtijds op want ik had een hogedruk reiniger geleend en ik ging onze tuinset schoonspuiten. De set gaat niet mee terug naar Nederland en we willen deze hier proberen te verkopen. Maar daar moest de set wel schoon voor zijn. Na twee jaar buiten staan was het ook wel nodig. 

Maar ik kwam er heel snel achter dat ik een kleine detail over het hoofd had gezien, mijn tuinslag kon wel met een Gardena koppelstuk aan de hogedruk reiniger maar de andere kant van mijn tuinslag kon ik niet aan de buitenkraan aansluiten. Amerikaanse en Nederlandse kranen zijn dus echt niet hetzelfde. Maar na een HELP appje richting de eigenaar kon ik een tijdje later toch aan de slag. Het koppelstukje werd namelijk gelijk gebracht! 

Ik vind het werken met een hogedruk spuit geweldig. En omdat ik toch bezig was heb ik ook meteen de hele patio schoongespoten. Alles van zijn plek. Wat een verschil maakt dat, zo'n spuit beurtje.

Alle stoelen zijn ook schoongespoten en stonden te drogen toen ik naar Jack reed.

Toen ik thuis kwam heb ik alle stoelen rond de tafel gezet, de kussens erin gedaan en ene foto gemaakt voor de verkoop. As we speak is iemand een pick up truck aan het regelen om de tafel op te komen halen. Ik ben benieuwd of het doorgaat. Opruimen!

Met Jack ging het vandaag echt goed. Hij had 1x 30 meter gelopen en 1x 40 meter gelopen. En na de eerste wandeling was hij meteen in zijn stoel zittende in slaap gevallen. Het vergt heel veel energie. De pijn is er nog steeds maar dragelijk. En terwijl Tom en ik vanmiddag bij hem waren werd hij verhuisd naar een andere afdeling. Nog een paar dagen denkt Jack voordat hij naar huis kan. Hij moet wel trap kunnen lopen voordat hij ontslagen wordt. Trap naar de voordeur, trap naar de WC, je ontkomt niet aan de trappen bij ons in huis. Gelukkig zijn het allemaal korte trappen. 

En dan ben ik aan het eind van deze enerverende week. Wat kan er toch veel gebeuren in een korte tijd. Iedereen die gereageerd heeft onder mijn updates op facebook, dank je wel. Jack en ik hebben elk bericht gelezen. Het doet goed om all die beterschap wensen te lezen. 

Ik heb dit blog bericht gemaakt terwijl ik buiten zit. Boven mijn hoofd dansen heel veel vuurvliegjes. Ze zijn eindelijk wakker!

Tot volgende week,

Eveline. 

P.S. ik heb nog een klein positief nieuwtje, de plannen voor ons nieuwe huis zijn goedgekeurd. Stapje verder. Nu kan er een offerte gemaakt worden.