A trip down memory lane

 

In 1979 nam de Koninklijke Luchtmacht de eerste F-16 in gebruik en op 27 september aanstaande gaat het hoofdstuk F-16 dicht. 

En het houdt mij ook wel bezig merk ik.

In 1991 kwam de F-16 in mijn leven omdat ik "iets" kreeg met een F-16 vlieger en het werd in plaats van een zelfstandig naamwoord een begrip in mijn leven.

Toen ik Jack in 1991 opnieuw (leuk verhaal voor bij een kopje koffie) tegenkwam was hij net de conversie begonnen naar de F-16. Hij heeft nog een tijd NF-5 gevlogen. Onderstaande poster hangt bij ons aan de muur. Het is een beetje vaag of Jack die laatste vlucht heeft gevlogen of zou gaan vliegen want het was schijnbaar heel slecht weer. 

Maar goed, die begintijd. Het was even wennen maar dat ging gelukkig snel, helpt ook als je zelf de F-16 een super gaaf vliegtuig vind. Het duurde wel even voordat ik doorhad dat Jack de helft minder collega's had omdat hij én Callsigns én reguliere namen gebruikte. En nu is het zo dat ik van sommige vliegers de regulier naam niet eens meer weet. 

Dit waren prima vliegjaren voor Jack, regelmatig op pad voor oefeningen. Onder andere naar Bødø in 1995 waar onderstaande foto is gemaakt. Deze hing heel groot in het Nationaal Militair Museum in Soesterberg tijdens de F-16 tentoonstelling. En Jack staat er ook op. 

Op 1 juli 1995 stopte het F-16 vliegen op Gilze Rijen en zijn wij naar Stiens (Fr) verhuist waar Jack op de Vliegbasis Leeuwarden ging vliegen. We hadden de keus tussen Leeuwarden en Leeuwarden Zuid :) maar als je toch moet verhuizen dan kun je net zo goed wat verder weg gaan wonen. En qua vliegen was Leeuwarden leuker voor Jack. 

En ook het wonen in Friesland beviel ons prima. Wat is dat een mooie provincie. Alleen jammer dat de afstand tussen Brabant en Friesland vele malen groter was dan die tussen Friesland en Brabant!  Voor familie dingen moesten wij altijd rijden.

Ik ben blij dat ik altijd mee ben verhuisd en dat we nooit een weekend huwelijk hebben gehad. Overal waar we gewoond hebben vond ik wel een leuke baan. Of ik ging vrijwilligerswerk doen zoals in de US.  

Jack ging vliegen op 323 en het was een gouden tijd. Qua vliegen, qua sociale evenementen, Vliegshows, elke maand een Family Social in de Mess. De mannen waren vaak op oefening maar ook dat hoort erbij. Ik vond het nooit zo erg. Ik ben vrij zelfstandig en heb altijd wel wat te doen. Toen ook, zeker omdat je kleine kinderen hebt. En je word zelfredzaam met problemen in huis als je niet iemand in de buurt hebt. Alleen maar goed. 

In 2000 ging Jack voor 3 maanden naar Amendola, dat was wel wat zwaar, Simone was 5 en Tom 5 maanden. Maar ook dat hebben we overleefd. En zo fijn dat er de thuis frontdagen waren op de Vliegbasis. Dat gaf zeker steun en afleiding.

Jack gaf 100 % als hij aan het werk was en thuis was hij 100% echtgenoot en vader. 

Net terug uit Amendola

We hebben tot 2001 in Friesland gewoond en toen zijn we naar Tucson verhuisd. Ook daar hebben we het heel erg goed naar onze zin gehad. Jack ging vliegen bij de Air National Guard als Instructor Pilot. Maar zijn F-16 carrière stopte abrupt in februari 2002 toen hij tijdens het vliegen boven Virginia tijdens een oefening een hart infarct kreeg. Wat doe je dan? Dan houd je het hoofd koel! en land je je F-16 en laat je jezelf dotteren. Bijna als nieuw toen hij mij belde. Maar einde F-16 vliegen. 

Dit kleine stukje krantenartikel woont al 32 jaar in mijn portemonnee

Van 2002 tot 2015 heeft Jack voor de Staf gewerkt, eerst in Den Haag en na de verhuizing naar dé Luchtmacht toren in Breda. Stuk handiger als je in Etten-Leur woont. Lekker met de fiets.

Ondertussen veel pech gehad op medisch gebied maar in 2015 kregen we de kans om terug te gaan naar de US. We hadden nog iets af te maken en zijn met het hele gezin vertrokken. Voor 3 jaar wat 5 jaar werd. 

Daar heeft Jack gewerkt voor het Joint Program Office en meegewerkt aan de komst van de F-35. Dé opvolger van de F-16. 

En nu dus het einde van een tijdperk. Het doet me wat. Het voelt alsof ik Jack weer een stukje meer verlies. 

Zou ik het opnieuw doen? Absoluut!! 

De plaatsen waar we gewoond hebben, de kansen die we aan Simone en Tom hebben kunnen geven, het feit dat die twee nu wereldburgers zijn, de (paarse) vriendschappen in binnen en buitenland die we er aan over hebben gehouden en die hele fijne Luchtmacht familie. Het houdt allemaal verband met die F-16. 

Groetjes,

Eveline, 

Vlieger vrouw.