De stilte is oorverdovend.

 "Ik ben er klaar mee". 

Dit waren Jack zijn laatste woorden. Dit was op zondag 17 december toen hij op de spoedeisende hulp van het ETZ de vraag kreeg wat hij nog wilde. We hadden net gehoord dat hij naast de longontsteking ook een sepsis had, zijn leverfuncties en stollingswaarden waren heel slecht, zijn Hb veel te laag.  Zijn lichaam was het eigenlijk al aan het opgeven en Jack heeft dat wel geweten. 

De laatste maanden waren niet makkelijk geweest, veel onverklaarbare pijn, neuropathie aan beide voeten, groeiende tumoren en niet meer goed kunnen eten. De longontsteking en de bijkomende sepsis waren de druppel. Ik snap zijn laatste woorden wel. Na 19 jaar een strijd leveren tegen kanker en, zoals hij zelf altijd zei, leven in reservetijd, was het goed geweest. 

Hij heeft die 19 jaar zo hard gestreden, nooit de hoop opgegeven, af en toe pas op de plaats gedaan en dan weer door gegaan. Voor zichzelf maar zeker voor ons. Hij heeft zich ook wel eens afgevraagd of hij wel een goede vader was geweest voor Simone en Tom, die waren in 2005 (grote OK) 10 en 5 en weten niet beter dan dat hun papa regelmatig naar het ziekenhuis moest, controles, behandelingen, OK's. Maar ik heb dat in 2020 aan hun gevraagd en hun reactie was een  typical, "huh". Het antwoord was dus vertaald, nee. Bikkels zijn het, net als Jack altijd was.

Ik heb ook geen moment gedacht toen Jack op 17 december opgehaald werd met de ambulance dat hij nooit meer thuis zou komen. Hij kwam toch altijd naar huis! Het liep dus anders. Jack is opgenomen op de afdeling oncologie en Tom en ik zijn bij hem gebleven. Hij heeft nog antibiotica gehad en een zak bloed vanwege zijn lage Hb. We zijn uiteindelijk wel naar huis gereden maar werden later op de avond opgebeld en moesten we terug naar Tilburg. En niet meer naar huis gegaan. Simone kon gelukkig haar vliegticket naar Nederland overzetten naar 17 december en was in de loop van de maandag ochtend ook in het ziekenhuis. De zaal arts was 's ochtends al langs geweest om ons te zeggen dat Jack niet had gereageerd op de antibiotica en toen Simone er was hebben we met zijn 3-en besloten om alle behandelingen te stoppen. En dan begint het wachten op het onvermijdelijke. Zo zwaar. Maar dankbaar dat je zijn hand nog vast kunt houden. We hadden elke dag lieve mensen in de kamer die samen met ons die laatste dagen mee beleefden. En het was niet alleen triest, we hebben ook gelachen. En samen herinneringen opgehaald. Tot Simone in de nacht van vrijdag op zaterdag zei "het is nu wel heel erg stil" dat was om 2:00 uur 's nachts. Jack was net overleden.
Wij zijn uiteindelijk om 3:30 uur naar huis gereden om nog een paar uur te kunnen slapen. 

En dan begint er een hele onbekende fase. Een fase waarin je veel moet regelen en ben je blij dat met één telefoontje naar de DELA er veel uit handen wordt genomen. Wat was ik blij met Loes die ons hielp met heel veel regelen die eerste dagen. En met mijn zussen die boodschappen deden. En lieve vrienden die langskwamen om samen met ons te huilen. Kerstmis kwam en ging voorbij, ik heb die dagen enveloppen geadresseerd en rouwbrieven gevouwen. 
En dan 2 januari, de crematie. Wat hebben we en fijn afscheid gehad. Buiten dat ik dat zelf ook wel wist heb ik het van veel verschillende kanten ook gehoord. We hebben het goed gedaan, met hulp van Ilse, onze woord dienst begeleidster, met dank aan lieve vrienden, Frank, Johan en Ad die wilden spreken tijdens de dienst en de mooie muzikale begeleiding van Frank. Het Potens jaar met het mooi "Bon Soir". Jullie allemaal die aanwezig waren, in Nederland maar ook daarbuiten. De F-16's die overkwamen voordat de dienst begon. Het voelde zo goed, zo warm. 

En dan verder, terug naar de realiteit van de gewone dag die niet meer gewoon is. Het gemis, de stilte. Huilen bij het minste geringste, rouwen doet zeer, het is vermoeiend en het houdt niet op.

Simone is nog tot 13 januari in Nederland gebleven en toen hebben Tom en ik haar samen naar Schiphol gebracht. Het afscheid daar was emotioneel maar gelukkig is Simone in de VS heel goed opgevangen door  lieve vrienden en collega's. Ze heeft haar werkplek periode afgemaakt en ze ook nog op vakantie geweest voordat ze terug kwam. Naar Alaska, in februari! Koud!! Maar mooie foto's heeft ze gemaakt. De reis stond in het teken van de Iditarod race, dus veel sledehonden gezien en geknuffeld, het Noorderlicht gezien en aanwezig geweest bij de start van de grote race.

En ze vond het wel een goed idee dat ik haar kwam ophalen in DC. En dat vond ik ook wel een goed idee. Even ertussen uit, naar mijn favoriete land! Ik ben 9 maart naar DC gevlogen en we zijn samen op 15 maart teruggekomen, met een mega stapel bagage. 

En dan zie je het Washington Monument weer! Gevoel van thuis komen. We waren helaas iets te vroeg voor de Cherry Blossom. 

De week is omgevlogen, met shoppen, koffie drinken, en lunchen met vriendinnen. We hebben koffie gedronken met een Amerikaanse collega van Jack die 5 jaar met hem heeft samengewerkt op het JPO. Het was fijn om haar weer te zien, en natuurlijk hebben we samen gehuild en dat was goed. 

We hebben ontbeten met onze oud buurvrouw, ook heel gezellig, geroddeld over de eigenaar van ons huis in Falls Church. Hij heeft in de afgelopen 9 jaar 3x zijn naam veranderd. Ik verwacht nog steeds dat de FBI ooit een keer langskomt omdat hij ergens van verdacht wordt. Rare vent. Maar wel leuk om Terry weer gezien te hebben.

Simone en ik zijn nog naar de Zoo gegaan, het weer was met de dag beter geworden die week en het was  25ºC die dag, zalig! En een Zoo is altijd leuk. 

En dan 15 maart met die mega stapel bagage weer richting Nederland. Goed dat we met een grote auto naar Dulles gebracht werden. 

Jammer dat de douane in Nederland het verdacht vond dat we met zijn tweeën zo veel bagage bij ons hadden en toen mochten we alles nog even door de scan laten gaan. Niets gevonden natuurlijk, en magneten, truien en posters vonden ze niet zo interessant. 

Toevallig ben ik op 23 juli begonnen met dit bericht, precies 7 maanden na het overlijden van Jack. Het gemis blijft maar we doen het goed. We hebben extra moeilijke dagen gehad, de as ophalen op het crematorium, de verjaardag van Jack, onze trouwdag, maar die dagen gaan ook voorbij. Ik heb eind maart nog een eindgesprek gehad met de Oncoloog van Jack in het UMC. Dat was zo fijn. We hebben bijna een uur zitten praten. En afscheid genomen met een stevige knuffel. En bij het weg rijden vanuit de parkeergarage van het UMC jezelf realiseren dat na 19 jaar het CMH/UMC hoofdstuk gesloten is. Heel vreemd.

En toen deze dagen achter de rug waren ben ik ook weer gaan werken, de eerste weken niet meer dan 2 uur per dag en die eerste dag kwam ik huilend thuis want er zat niemand op mij te wachten met de koffie. Gelukkig heb ik dat maar 1x gedacht. Want ik kan niet gaan huilen als ik elke keer alleen thuis kom. 

Nu werk ik weer alle uren (12) en het is ook weer fijn om te werken. Het is tenslotte leuk werk. 

Alle financiële shit is ook al lang achter de rug. Wat een tering werk om je daar door heen te moeten worstelen. Jack deed alle financiën. Zolang we geld hadden op de lopende rekening vond ik dat we het goed deden. Nu houd ik zelf een maandelijks financieel overzicht bij en Jack zou blij met me zijn. Hij deed dat ook altijd en ik heb totaal geen verstand van Excel maar het is me met hulp van een vriendin toch gelukt om ermee door te gaan. 

En omdat Jack lid was van het NOV (Nederlandse Officieren Vereniging) kon ik buitengewoon lid worden. En dat is heel fijn want die hebben mensen die handig zijn met belasting aangifte doen. En dus was de inkomsten belasting en de erfbelasting zo gedaan.

Ik kan gelukkig in dit huis blijven wonen. En ik ben begonnen met wat kleine upgrades. Die stonden al op de agenda en ik voer ze nu uit. 

Het blad van het eiland vervangen stond niet direct op die agenda maar ik vond het spuuglelijk en nu heb ik er een waar ik elke dag even over heen strijk omdat ik het zo mooi vind! 

Het heeft wel wat mankracht gekost want het oude blad woog zo rond de 300 kilo en is met 8 man verwijderd. Onze (mijn) keuken ligt op de eerste verdieping dus dit was een leuk karweitje. Ik heb toegekeken maar moet de mannen een compliment geven. Zonder haperen via een halve trap naar het balkon gebracht en vandaar naar beneden laten zakken. En toen met 8 man het nieuwe blad op het eiland gelegd maar dat weegt maar 150 kilo dus ging een stuk vlotter.

Het eerste project waar ik mee begon is nog niet veel verder. Ik heb al het behang van de muur afgetrokken boven maar heb nog niets met de muur gedaan. Ben er nog niet helemaal over uit wat ik wil. Maar dat komt nog wel. 

Verder golf ik regelmatig. Met een collega op Golfpark de Loonsche Duynen in Kaatsheuvel, we hebben beide een 20 ritten kaart voor de kleine baan, 9 holes par 3 en ik ga regelmatig met Tom golfen op de Haenen in Teteringen of op de Loonsche Duynen. En met vrienden die ook golfen wat super gezellig is.

Ik ben ook weer begonnen met mijn vrijwilligerswerk. Ik probeer minstens 2x per maand te gaan werken in het Schoenenkwartier. Ook dat is leuk werk en ik vind het gezellig om in het Café te werken.

1 Juli ben ik samen met Simone en Tom bij de viering van de Luchtmacht verjaardag geweest in Soesterberg. Dit is tevens het moment van herdenken van overleden Luchtmacht personeel van het afgelopen jaar. Actief dienende en post actieven. Onderstaande video geeft een mooie impressie van die herdenking. Weer een dag met een lach en een traan en vele warme knuffels. Blij dat wij aanwezig konden zijn.

Met mijn zussen ga ik regelmatig wat leuks doen, Vorige week nog naar Blijdorp. 

Kijk! 4 Olli's

Simone en ik zijn 14 juni naar Leeuwarden gereden voor een Commando overdracht. Weer een mooie dag met vele bekenden. We zijn in Stiens blijven slapen bij onze lieve vrienden, Martha en Folkert, altijd gezellig. 

De dag erna zijn we naar Hattem gereden om daar het Anton Pieck museum te bezoeken, samen met mijn zus en nichtje. Die waren vanuit het zuiden aan komen rijden. Erg leuk museum en Hattem is ook een mooie plaatsje. Met een leuke antiek winkel! 

Simone gaat prima, die werkt nu in Breda bij het NASOC en per 1 september heeft ze daar een vaste baan.  Af en toe leent ze mijn auto als ze ergens heen moet wat moeilijk te bereiken is met het openbaar vervoer. En ze is druk bezig met rijlessen voor haar Nederlands rijbewijs. Tot ze dat heeft gebruikt ze haar US drivers license. Toch handig dat ze dat weer heeft kunnen activeren. Zo kon ze in de US ook rijden. Ze heeft zelfs nog in Jack zijn voormalige Volvo gereden! 

Tom gaat ook goed. Hij gaat in september International Business studeren bij Avans in Breda. Hij werkt nu nog veel uren bij de H&M en na 1 september iets minder uren maar elke cent extra is voor een student mooi meegenomen. 

Verder is hij weer aan het sporten, gaat regelmatig de stad in met vrienden, golft met mij en geniet van het leven. 

Met Bogey en Bandit gaat het ook prima. Bandit heeft in juni een kleine periode gehad dat het minder met hem ging, hij had last van niergruis en heeft 2x 3 dagen in het ziekenhuis gelegen. Gelukkig is dat ziekenhuis hier in Waalwijk. Kostte een kapitaal en Bandit is nu verzekerd. En hij zou een krantenwijk gaan lopen maar daar is niets meer van gekomen. Lui beest. 

Ze krijgen nu speciaal voer om niergruis te voorkomen. Maar ze doen het er beide gelukkig goed op. 

Bogey is Bogey, knuffelkat, ligt graag bij mij, niet altijd even makkelijk. Maar beiden geven troost. Het is fijn om ze om me heen te hebben. 

En ja, en dan? Verder. Ik heb gemerkt dat ik geen type ben om triest thuis te blijven zitten. Het verdriet en het gemis blijft maar Life is for the Living! Ik maak plannen voor de toekomst, tripje Porto in oktober met mijn zus, tripje US in mei met Simone, Washington, Phoenix, Tucson. We gaan koffie drinken bij haar First Grade Teacher in Tucson want dat zijn wel al zo lang van plan. En verder zie ik wel wat op mijn pad komt. 

En de koffie staat altijd klaar als je langs wilt komen.

Lieve groetjes,

Eveline.

Zakynthos september 2023