Jaar 5, week 6.

For my non Dutch speaking friends, there is a translate button at the top on the right. But it might only show up on a desktop computer or laptop. Unless you scroll down on your phone and read the Internet version and not the mobile version. 

De meesten van jullie hebben het al op Facebook kunnen lezen maar heb je geen Facebook of heb je het bericht gemist, Jack is thuis!!! Hij mocht vrijdag middag naar huis. Lekker het weekend in dus.

Zaterdag ochtend.

En dan wil ik als eerste iedereen bedanken voor de vele berichtjes met beterschap wensen en sterkte wensen die ik gehad heb. De mooie bloemen en de kaarten. Dat heeft allemaal goed gedaan.

Het was nog even spannend of Jack mee naar huis mocht want zijn trombocyten waren erg laag. Laag als in "als je een bloeding krijgt dan krijg je meteen een transfusie laag". Gelukkig was dat niet nodig en ze denken dat de verlaging van de trombocyten door de medicijnen kwam. Maar vrijdag ochtend waren ze al weer iets hoger dan donderdag en Jack mocht naar huis. Pfff !

-------

Maandag ochtend waren we al vroeg op pad. Eerst zijn we naar de Nederlandse Ambassade gereden om post weg te brengen. En Simone had een vraag over haar werkvergunning. Die is nu binnen maar de expiration date is 1 november 2019. Met andere woorden, tot haar 25ste verjaardag en daarna houdt het op voor haar. Totale teleurstelling, dat snappen jullie wel. Wat nu? Daar zijn we nog niet over uit. Wordt vervolgd. Na de ambassade zijn we doorgereden naar Walter Reed, eerst naar het DEERS kantoortje om Tom zijn Military ID te laten maken. Dat was met 15 minuten voor elkaar! Het kan dus wel eens snel. En toen zijn we gaan lunchen. Toevallig dat we een foodcourt tegen kwamen en daar zat ook een Subway. Lekker, 6" sub met Chicken Teriyaki. Daar waren we wel aan toe. Het was inmiddels al 14.00 uur en het werd echt tijd om wat te eten. 

Omdat Jack op zondag avond was verhuisd moesten we nu weer zoeken naar de juiste afdeling. Weer een ander gebouw maar we vonden het zonder al te veel moeite. En je kunt er binnen door wel komen maar dan moet je weten op welke verdieping de doorgang zit. 

Walter Reed is van oorsprong een Navy Hospital, en dat kun je nog wel zien her en der!

Jack zat naast bed toen wij arriveerden. Ik ben even gaan praten met een verpleegkundige omdat ik vond dat zijn benen zoveel vocht vasthielden. Ze kwam meteen even kijken en binnen 10 minuten had Jack een luie stoel waar het voeteneind van omhoog kon. Dat was een stuk comfortabeler. Bewegen is ook goed en dat wilde hij wel maar hij mocht niet met infuus paal en al gaan wandelen dus dat schoot niet zo op. Ik ben nog even naar de MICU gelopen met 2 dozen stroopwafels en een bedank kaart. De stroopwafels werden enthousiast ontvangen. Oh "Stroepwaffels" zei de verpleegkundige verrukt toen ik ze uit mijn tas haalde. Zij had in Duitsland gewoond/gewerkt en kende ze dus van de uitstapjes naar Nederland. Goed bedacht bedankje dus. 

De terugweg naar huis duurde natuurlijk weer extra lang maar via de alternatieve routes gaat het wel een stuk sneller. En het stuk wat we rijden is best wel leuk. Allemaal leuke huizen. Kunnen we lekker gapen. Gemiddelde prijs voor een huis in dat stukje stad is ongeveer $1.500.000.-. 

Ik vind onderstaand huis wel leuk. Is dan wel weer wat duurder maar je krijgt best wel veel huis voor je geld. 

HIER kun je zien hoe het er vanbinnen uitziet. Misschien toch maar weer een staatslot kopen komende maand. 

Dinsdag ochtend heb ik eerst maar even snel de strijk gedaan. Er lag ook nog een stapel was die ik vóór de vakantie al had gewassen en natuurlijk was er ook nog wel wat vakantiewas bij gekomen. En ik ging toch niet golfen want het was veel te warm en ik had ook niet zo'n zin. Peter, de partner van onze huiseigenaresse kwam langs om post op te halen en om even naar de tuin te kijken. Naar de zooi die achter was gebleven na de overstroming vorige week. Hij heeft gezellig een bakkie koffie mee gedronken en ging toen weer door. 

's Middags weer naar het ziekenhuis. En Jack liep met ons mee naar beneden toen wij naar huis gingen. Nu is het de bedoeling dat je in het schrift op de balie aangeeft dat je van de afdeling af gaat maar aangezien Jack niet wist van dat schrift heeft hij dat natuurlijk niet gedaan dus AWOL. Ze zijn best wel streng in het ziekenhuis. Jack was er al een beetje klaar mee. Teken dat hij vooruit gaat. Hij heeft toen wij weg waren nog geen aantal rondjes gelopen op de afdeling. Beweging is goed! 

Simone en ik waren net op tijd thuis, het werd weer aardig donker buiten en het heeft hard geregend en geonweerd. Maar ik zat lekker knus in mijn knusse IKEA stoel met een kopje thee. Wie doet me wat! Simone had 's avonds nog een vergadering van de Nederlandse School dus die mocht nog een keer door het slechte weer. En Tom was vroeg thuis van het chillen in DC. 

Woensdag ben ik weer gaan werken. Afleiding! En het is gewoon te leuk werk om weg te blijven. Mijn collega's waren blij dat ik er weer was en Fran trakteerde op Chinees eten voor lunch. Ik had een salade bij me maar Chinees klonk een stuk beter. En het was lekker.

We hadden een heel aparte vintage wodka en kaviaar serveerschaal gehad om te verkopen. Een glazen schaal met verzilverd deksel. Ik heb het deksel gepoetst want dat was hard nodig en nu is het verkoop klaar.  Onderin de glazen schaal doe je ijs zodat de glaasjes wodka koud blijven en bovenin doe je de kaviaar. Apart hè? 

Ik mocht bijtijds weg en ben meteen naar het ziekenhuis gereden. Gelukkig kan je heel gericht naar de snelweg rijden vanaf de winkel. Jack voelde zich al weer een stukje beter en we zijn samen naar de hal gelopen om een bakkie koffie te gaan drinken. Toevallig zag ik één van zijn Nederlandse collega's binnenkomen. Hij was van plan om Jack te bezoeken dus hij hoefde dus niet verder te zoeken. Is er gezellig bij komen zitten. Jack had 's ochtends ook al een collega met zijn vrouw op bezoek gehad. Die hadden voor hem en Caramel Machiato van de Starbucks meegebracht. Eerste koffie in meer dan een week. Dat smaakte prima.
Toen Jack zijn collega naar huis ging zijn we op zoek gegaan naar de tuin die ergens op de 7de verdieping moest zijn. En we hebben die ook gevonden alleen begon het net te regenen. Maar het zit er erg gezellig.

En dan is het ineens 21.17 uur en we zijn net thuis van een heel gezellige middag bij de Familie van Nispen. De Familie van den Berg was er ook. Die zijn vorig jaar zomer terug gegaan naar Nederland en zij zijn nu hier op vakantie. Was super om ze weer te zien en natuurlijk was het heel gezellig. En lekker.

Ik ben blij dat ik vanmiddag al een stuk blog heb geschreven. Nu hoef ik nog maar een paar dagen te doen en zo spannend zijn mijn (onze) dagen niet geweest.

Donderdag kon ik uitslapen. Ik had niets gepland buiten wat huishoudelijke karweitjes. De katten haren stoven je om de oren hier in huis dus ik ben maar gaan stofzuigen. Het zag er ineens heel netjes uit. Ik heb ook het deck geveegd, het leek wel herfst daarbuiten. Maar omdat ik geen yard bags kon ik het niet opruimen. Ik moest eerst nieuwe zakken kopen.

's Middags zijn we weer met z'n drieën naar Jack gegaan. Die hing ineens weer aan een infuus dus hij kon de kamer niet af. Maar toen de laatste druppel ingelopen was heeft hij meteen op de bel geduwd en heeft een verpleegkundige hem afgekoppeld. Nu konden we weer naar beneden om wat te gaan drinken. Dat kamertje heb je op een gegeven moment ook wel gezien. Het uitzicht is ook niet zo heel spectaculair.

Vrijdag was het ineens koud, "maar" 22°C en regen. Brrrr. Tom moest werken en die mopperde al, met dit soort weer komt er natuurlijk niemand naar de golfbaan. Simone en ik zijn na de lunch naar Walter Reed gereden om Jack op te halen want we hadden inmiddels gehoord dat hij naar huis mocht. Nu ging dat niet één, twee, drie en uiteindelijk reden we pas om 16.30 uur naar huis. En buiten leek het wel herfst. Zo somber en regenachtig. 

Nu had ik me zo voorgenomen om te koken als we thuis zouden komen maar het was al weer laat dus hebben we de easy way out genomen en is Tom naar de McDonalds gereden om eten te halen. Jack had wel zin in Franse frietjes en ik ook wel. En die Big Mac die ik erbij had genomen smaakte prima. Zo één keer per jaar is dat best lekker.
Bij thuiskomst stond er een pot met een mooie orchidée op de stoep. Met een beterschapskaart erbij. Lief van je Céline. De pot staat nu op de piano. Dan kunnen de katten er ook niet bij.

Zo fijn dat Jack weer thuis is. Wat een rust krijg je dan ineens weer. Ik rijd zonder problemen elke dag naar het ziekenhuis maar als het niet meer hoeft is dat heel prettig. En Jack kon nu slapen zonder om de 04.00 uur wakker gemaakt te worden voor bloeddruk controle. Doen ze 's nachts dus ook!!! En om 04.30 uur komen ze dan ook nog bloedprikken. Want dan hebben de artsen de uitslag als ze 's ochtends tussen 07.00 uur en 08.00 uur rondes komen lopen. Arme patiënten! En Jack is niet makkelijk te prikken. Ze zijn soms wel een uur bezig geweest, met dan nog maar een pover resultaat. Zelfs met een echoapparaat erbij ging het niet altijd goed.

Zaterdag hebben we een beetje uitgeslapen. En na het ontbijt zijn Jack en ik eerst boodschappen gaan doen. Hij vond het wel fijn om mee te gaan. Kon hij wat lopen en bovendien lekkere dingen uitzoeken. We hebben weer een blikje krab meegenomen om Crab Rolls te maken. Zo lekker, zo duur maar het was feest en Jack heeft het zeker verdiend na al die dagen in het ziekenhuis.
We hebben verder niet veel gedaan. We hebben natuurlijk wel de Sudoku opgelost. Het is mij gelukt om deze helemaal zelf op te lossen. En ik heb een mango smoothie gemaakt voor Jack. In de fruitmand die hij vorige week had gehad zat een mango.  En na al die lekkere mango smoothies in het ziekenhuis wilde Jack ze thuis ook wel. Ik ben blij dat ik een blender heb. Was zo klaar. En lekker!

En vandaag was ook rustig. Lekker buiten op het deck gezeten. De temperatuur was redelijk goed.

En dan ben ik er weer doorheen. Meer kan ik niet verzinnen en ik wil eigenlijk wel naar bed. Morgen vroeg heel vroeg op, 06.00 uur, want Jack moet om 08.00 uur in het ziekenhuis zijn om bloed te laten prikken. Trombocyten controle, en dan om 10.00  uur afspraak op de poli hematologie.

Ik eindig met een laatste foto. Ik heb weer een mooie mok bij voor de verzameling. Gekocht door Jolanda toen zij in Maine was twee weken terug.  Toen wij er in 2016 waren hadden ze deze mokken nog niet.

Tot volgende week.

Eveline.