Jaar 5, week 5

Lieve lezers van mijn blog. Het is deze week niet mijn standaard "wat is er deze week gebeurd" blogbericht. Het is namelijk geen standaard week geweest.

Jack is afgelopen donderdag met spoed opgenomen op de MICU (Medical Intensive Card Unit) van het Walter Reed ziekenhuis (het grote Militaire Medische Ziekenhuis net ten noorden van DC). Hij had acuut nier falen. En omdat hij maar één nier heeft is dat dubbel erg. De reden voor het nier falen was uitdroging omdat hij maandag ziek is geworden en niet genoeg vocht binnen kon houden. De reden voor het ziek zijn is een Salmonella bacterie. Opgelopen tijdens ons laatste avondje uit eten op Puerto Rico. Gelukkig hadden ze de boosdoener op vrijdag al gevonden dus konden ze meteen gericht antibiotica gaan geven. Nu is het een kwestie van opknappen maar Jack is heel zwak. En eten kost hem behoorlijk moeite. Gelukkig kan hij ook smoothies bestellen als ontbijt en lunch. En proteïne drankjes hebben ze ook. Met babysteps vooruit. Misschien mag hij vandaag (zondag) al van de MICU af. Op een gewone afdeling zal hij ook meer rust krijgen dan nu. En misschien dat er dan ook een paar infusen weg mogen. Hij heeft er nu drie en er piept er altijd wel een.

Zoals jullie kunnen voorstellen is onze vakantie niet geëindigd zoals we dat voorgesteld hadden. Simone en ik hebben maandag en dinsdag middag nog wel op ons strandje gezeten. De activiteiten die we gepland hadden op maandag en dinsdag hebben we gecanceld. Ik ben vast begonnen met opruimen en inpakken.
En dit is dus de laatste vakantie  foto geworden.

Woensdag ochtend moesten we om 10 uur het appartement uit. Jack is zo laat mogelijk opgestaan en om precies 10 uur zijn we naar de auto gegaan. We hadden wel willen proberen om later weg te gaan maar de dame die zou gaan schoonmaken zat al op de trap. Tom heeft onze huurauto terug gereden naar het verhuur bedrijf. Hij en ook Simone zijn een grote steun geweest. Vanaf het auto verhuurbedrijf zijn we met een shuttle naar het vliegveld gebracht. Dat ging gelukkig heel vlot. Jack is buiten de vertrekhal op een bankje gaan zitten en ik ben naar binnen gegaan om een rolstoel te regelen. Dat ging heel makkelijk gelukkig. Alleen mag je niet zelf de rolstoel duwen maar dat is dan niet zo heel erg. Toen hij eenmaal in de rolstoel zat duwde een medewerkster van het vliegveld hem naar de balie zodat we konden inchecken en daarna mocht er één van ons (ik) met Jack mee naar Security via de fast lane. Simone en Tom mochten in de ietwat langere rij aansluiten. En toen was het heel wat uren wachten totdat we konden boarden. Onze vlucht was namelijk pas om 18:13 uur en had al vertraging toen we op het vliegveld aankwamen. Het was een lange zit, zeker voor Jack. Ik vond gelukkig later in de middag een bank waar hij languit op kon liggen, in de foodcourt, en dat was wel even fijn. De 3,15 uur die we moesten vliegen gingen uiteindelijk ook voorbij. Voor Jack moet het echt heel erg zijn geweest. Ik had zwaar met hem te doen.
Eenmaal op Reagan aangekomen stond er ook iemand met een rolstoel klaar voor Jack. Die heeft hem naar buiten gereden nadat we de koffers van de band hadden gehaald. Simone en Tom waren de auto toen al halen die in Crystal City in de garage stond. En dan moet je weten dat ze geen idee hadden waar die was of hoe de garage eruit zag. Want de bedoeling was dat Jack de auto zelf zou gaan halen als we terug waren. Enfin, met de instructies die Jack ze heeft kunnen geven hebben ze de garage toch gevonden en ook de auto. Na ons opgepikt te hebben zijn we snel naar huis gereden. We waren rond 23:00 uur thuis. Jack was zo zwak dat hij bijna niet bij machte was om de trap op te lopen. Tom en ik hebben hem maar onder de arm genomen. En meteen op bed gelegd.
Na de katten geknuffeld te hebben heb ik twee beschuiten met hagelslag klaargemaakt voor mezelf. Ik realiseerde me dat ik buiten een zakje pretzels in het vliegtuig helemaal nog niets gegeten had. Die beschuiten waren heel lekker!
En wat ligt je eigen bed toch lekker. Zeker na zo'n dag.

Donderdag ochtend was er nog steeds geen verbetering bij Jack dus zijn we rond 10:30 uur naar de ER van Fort Belvoir gereden. Daar lag Jack na een half uur al op een behandelkamer. Alleen maar lof voor alle verpleegkundigen daar. Begaand en kundig. De bloeduitslagen lieten natuurlijk zien dat het goed fout was met Jack en de arts die ons dat kwam vertellen was ook heel bezorgd. En er was al beslist dat Jack naar Walter Reed overgebracht zou worden. Eerst zou hij met een ambulance vervoerd worden maar het werd een helikopter.

New high of een new low voor een F-16 vlieger?

Ik was wel blij dat ze hiervoor kozen. Nu was het maar 15 minuten ipv 45 minuten tot een uur over de weg. 

Toen de helikopter weg was heb ik binnen mijn tassen opgehaald en ben linea recta naar de Starbucks gereden voor koffie en twee croissants. Het was inmiddels 15:15 uur en ik had eten nodig. Dat was lekker!

Op weg naar huis ben ik nog snel boodschappen gaan doen want we hadden natuurlijk niets in huis. Lege koelkast enz. Tom was woensdagavond nog wel even snel naar de 7Eleven gereden hier om de hoek voor melk maar verder hadden we niets. Op het moment dat ik bij de Giant aankwam was het ook nog ineens noodweer. De regen kwam zo hard naar beneden dat ik blij was dat ik kon stoppen. Ik zag niets meer door de voorruit. 

Gelukkig regende het een stuk minder toen ik weer buiten kwam. Thuis ben ik snel naar binnen gerend want toen regende weer harder. We hebben maar even gewacht tot het minder regende voor dat we de boodschappen binnen konden halen. 

De voortuin zag er wat vreemd uit, overal lagen takken en bladeren. Simone en Tom hadden niets in de gaten gehad maar de beek voor ons huis is echt helemaal uit zijn oevers geweest. Onze buurman heeft foto's gemaakt anders had ik geen idee gehad hoe erg het was geweest. Echt een flashflood. Er is in korte tijd zo veel regen gevallen dat de beek het niet aankon. Zeker niet op de hoek van de straat waar het water via een pijp onder de weg doorgaat. Het was gewoon te veel water. 

En zo zag onze tuin eruit. Al het bruine wat je ziet is zooi dat achter is gebleven toen het water zakte.

Binnen stond er een alarm te piepen in de basement. Toen ik op reset had geduwd en me omdraaide realiseerde ik me dat er een laag water op de vloer van de basement stond. Ook dat nog. Gelukkig was het vrij snel opgedweild. Waarschijnlijk onder de buitendeur door gekomen. Er lag namelijk meteen achter de deur een hele laag bladeren op het water afvoer rooster.
Simone, Tom en ik zijn daarna naar Walter Reed gereden. We hadden eigenlijk geen idee waar we moesten zijn, een doolhof is niets vergeleken bij dit ziekenhuis, maar uiteindelijk waren we toch op de MICU. We zijn met een uurtje gebleven. Maar we hadden gezien dat Jack in goede handen was. Gelukkig ging de terugweg sneller dan de heenweg. Drama, het verkeer hier. Zeker als het geregend heeft.

Vrijdag ochtend hebben we rustig aan gedaan. Tom moest 's middags werken en Simone en ik zijn rond half 1 weer richting Walter Reed gereden. Met kromme tenen bij de poort mijn Military ID laten zien en meteen verteld dat het verlopen was maar dat ik alle papieren bij me had voor een nieuwe ID. Dat kwam er namelijk nog bij.  Op Fort Belvoir mocht ik ook al bijna niet naar binnen en donderdag avond moesten we ook heel lief kijken bij de poort. Ik wist waar ik heen moest voor mijn ID en daar ging het vrij vlot en liep ik met een mooi nieuw ID naar buiten. Opluchting. Eigenlijk is de bewaking aan de poort verplicht om een verlopen ID te confiskeren. Pfft. Dat wil je niet. Tom mag morgen mee voor een nieuwe ID.
Toen we eindelijk bij Jack aankwamen, hadden we zo'n 1.5 km gelopen door het ziekenhuis en verscheidene gangen meerdere malen gezien. En iedereen aan wie we het vroegen wees ons verkeerd. Een van de verpleegkundigen is met Simone en mij mee terug gelopen naar de parkeergarage toen we naar huis gingen. Zij vertelde dat het minstens 6 maanden had geduurd voor zij de weg wist in  het ziekenhuis. Echt erg.
Terwijl wij bij Jack waren kwam Ruth (medewerkster op de Ambassade en vrouw van collega van Jack)  twee mooie manden met lekkers brengen. Een vanuit het CLSK en een van de collega's van het JPO.  heel lief en heel attent.

Simone en ik zijn via de alternatieve route naar huis gereden. Zodoende misten we een groot stuk van de snelweg.
Thuis heb ik netjes voor iedereen gekookt zaten we om 19:00 uur aan tafel, Tom was al thuis toen wij thuis kwamen. Wij moeten ook goed voor ons zelf zorgen. Langs de McDonalds was makkelijker geweest maar niet lekkerder, vind ik.

Gisteren ook weer een rustige dag gehad. Ik heb snel een beterschap kaart gemaakt voor Jack zodat ik die mee kon nemen. Maar vergeten om een foto te maken. Doe ik morgen wel. Mocht er iemand zijn die een kaart wil sturen, hier is het adres.

Jack van Heijst
10605 Howerton Avenue
Fairfax, VA 22030
USA

Tom moest werken en Simone en ik zijn weer naar het ziekenhuis gereden. Toen we zonder te verdwalen bij Jack aankwamen zat hij naast bed. Voor de tweede keer al die dag, het was zwaar maar wel goed voor hem. Wat is hij zwak. Praten kost moeite en eten ook. Na een uurtje zijn we weer naar huis gereden. Op verzoek van Simone even langs Michaels om te kijken of er all Halloween spullen waren. Natuurlijk waren die er!!

Vanmorgen zijn Tom en ik net na 10 uur weer naar het ziekenhuis gereden. Jack zat weer naar bed. Had een hele lekkere mango smoothie als ontbijt gehad. En verder voelt hij zich nog steeds zwak. Maar het feit dat hij vandaag of morgen van de MICU af mag is wel een goed teken. Hij wil nog geen bezoek buiten ons drieën puur omdat hij zo zwak is. Alles kost zo veel moeite.

En nu is het zondag middag. Ik ben vanmiddag nog even op en neer gereden naar de Costco om kaas te halen. Ondanks de drukte was ik na 15 minuten weer buiten. En thuis lekker geluncht met een bagel met kaas. Werd wel tijd, het was 14:30 uur!

En dan ga ik nu pannenkoeken bakken voor Tom en voor mezelf.

P.s. Ik krijg net van Jack te horen dat hij verhuisd is. Naar een gewonen afdeling. Hij heeft gebouw en kamer nummer gegeven. En ons succes gewenst voor morgen!!

Laatste foto.
De afgelopen weken op Puerto Rico waren heet maar hier is het ook heet. Vandaag was de gevoels temperatuur 40°C. Ik ben helemaal toe aan koeler weer. Laat maar komen.

Tot volgende week. 

Eveline.